Είμαστε τόσο κοντά κι όμως δεν μπορούμε να δούμε πραγματικά ο ένας τον άλλο. Φοράμε πάντοτε αυτές τις μάσκες που καλύπτουν το πρόσωπο, που μασκαρεύουν τις εκφράσεις μας. Σαν πίσω από παραπέτασμα επωφελούμαστε της απόκρυψης για να παρουσιάσουμε μια εξιδανικευμένη, κοινώς αποδεκτή μορφή, μια καθώς πρέπει ιδιότητα, μια αξιοσέβαστη αρχή και ιστορία. Οι αντιδράσεις μας προσεγμένες στην εντέλεια, σχεδιασμένες και μελετημένες δίνουν ένα ευχάριστο είδωλο πάνω στο οποίο καθένας καλείται να αναγνωρίσει και τις δικές του αρετές.

Προσφέρει μια άγρια ευχαρίστηση, η παρατήρηση του κόσμου πίσω απ’ τις κλειδαρότρυπες των ματιών, η βολική κάλυψη πίσω απ’ την ανέκφραστη αμφίεση. Προφυλαγμένοι απ’ την κριτική, απ’ την επίκριση που μπορεί να επιφέρει η ατέλεια καμουφλαριζόμαστε μια όμοια με τους άλλους αμφίεση που θα μας επιτρέψει να κινούμαστε όμοιοι κι αδιάφοροι μέσα στο πλήθος. Το πλήθος φοβάται το ξεχωριστό, το διαφορετικό: Το καίει στην πυρά, το κρεμάει σε σταυρούς, το μαντρώνει σε φυλακές. Απ’ τις διαθέσιμες μεταμορφώσεις επιλέγουμε την πιο συνηθισμένη, την πιο ακίνδυνη. Από μάσκα επιλέγουμε εκείνη με το πλατύτερο χαμόγελο.

Φροντίζουμε να είμαστε μόνοι όταν τις βγάζουμε: Μια αίσθηση γύμνιας μας κυκλώνει τότε, σα να είμαστε εκτεθειμένοι από παντού. Κι όταν κοιταζόμαστε σε καθρέφτη, φοβόμαστε το βλέμμα του, την απόκριση του. Με τα παλιά μας πρόσωπα δεν μας θυμάται κανείς. Είμαστε ξένοι για τον ίδιο μας τον εαυτό, δίχως τη μάσκα δεν μας γνωρίζουμε, δεν έχουμε εικόνα έξω από την προβολή μας. Είμαστε η προβολή αυτή πάνω στους άλλους. Υπάρχουμε μέσω των αντανακλάσεων που μας φέρνουν οι άλλοι. Κλείνουμε τα μάτια και λέμε δεν γνωρίζουν το πραγματικό μας πρόσωπο, δεν υπάρχουμε για ‘κείνους, δεν υπάρχουμε για μας.

alone by ~babejoe13

Μόνος. Σαν πορφυρός πλανήτης εξορισμένος στα έγκατα του γαλαξία, σαν νεκρός αστερισμός που ακόμα ακτινοβολεί στους μακρινούς πλανήτες του ηλιακού συστήματος.

Continued…